Afscheid van Ninthe

Vandaag hebben wij helaas afscheid moeten nemen van Ninthe. Mijn aller eerste eigen meisje.  13,5 jaar lang heb ik iedere dag van haar mogen genieten. Vijftien jaar geleden werd ik verliefd op haar moeder, alleen maar door een foto die Myr op het toenmalige Golden Retriever Forum plaatste. Ik wist en voelde het meteen: dit is de mama van mijn pup. Islay was toen zelf nog maar een puber van één jaar oud, maar ik wist het zeker; als Islay ooit mama wordt dan wil ik een dochter van haar.

Toen Islay haar pups eenmaal geboren waren en ik ze mocht komen bewonderen, sprong voor mij gelijk het hondje met het rode bandje er met kop en schouders bovenuit. Ik voelde het weer: dit was mijn meisje. Dat in de weken die volgden ook de kenners en de puppytest uitwezen dat pupje rood voor mij bestemd was, was voor mij eigenlijk geen nieuws.

Dolblij was ik toen ik haar mee naar huis mocht nemen. Mijn allereerste zelfgekochte pup, van een verantwoorde fokker en betaald van mijn eigen spaarcentjes. Wat was ik blij en trots.

We hebben in de afgelopen dertien jaar een heleboel meegemaakt. Ninthe was overal bij: het halen van mijn diploma, voor het eerst op mezelf wonen, het halen van mijn rijbewijs en vervolgens mee in mijn eerste autootje. Mijn eerste grote verlies, mijn pieken en dalen. Maar ook mijn eerste stappen in deze gekke hondenwereld zette ik samen met Ninthe. 

Voor het eerst samen naar shows, met de trein naar Maastricht, hotelovernachtingen... We hebben heel wat treinen en bussen gezien. Ook mocht ik voor het eerst de spanning van de gezondheidsonderzoeken meemaken. Wat was dat spannend! Gelukkig bleek Ninthe ook daar op alles goed te scoren en kon ik stiekem beginnen te dromen van een eerste nestje.

Op 25 maart 2015 was het zover: ons eerste nest werd geboren. Maar liefst twaalf pups kwamen ter wereld. Helaas werd één pup dood geboren en ervaarde ik meteen dat ook dát bij het fokken van een nest hoort. Na acht intensieve weken mochten we tien gezinnen heel erg blij maken met een pup. Dochter Silby mocht bij ons blijven wonen.

Op 23 mei 2017 werd ons tweede nest geboren. Tien puppy's kwamen ter wereld, waarvan helaas opnieuw één pup was overleden. Wederom mochten we negen gezinnen heel erg blij maken. Meriam kwam bij ons terug voor een tweede Of Barnsley Gold. Wat was ik daar trots op! Ook mijn moeder wilde graag een pup van Ninthe en kleine Macy bleef bij ons wonen.

De roedel groeide uiteindelijk uit tot maar liefst vijf gouden meisjes. Ninthe vond het allemaal prima en accepteerde alles en iedereen.

In 2018 gingen we voor de eerste keer met alle honden naar Texel. Wat een belevenis was dat en wat voelde het als thuiskomen. In de jaren die volgden, kwamen we meerdere keren per jaar terug op Texel. Ninthe genoot enorm van het strand en de duinen. Vooral het graven en zoeken naar muisjes was haar grootste hobby. Zwemmen deed ze liever niet; ze moest haar pootjes aan de grond kunnen voelen.

Ik zou nog heel veel meer avonturen kunnen opschrijven die laten zien hoe een vol en fantastisch leven we samen hebben gehad. Ninthe wordt enorm gemist, maar we hebben haar verder ongemak en onrust kunnen besparen.

Hoe moeilijk het afscheid ook was, het was haar tijd.
Bedankt voor alles wat je mij hebt gegeven en voor alle jaren waarin je aan mijn zijde stond.

Dag allerliefste Ninthe. ♥